كنفرانس بين المللی مهندسی صنايع و سيستم ها

صفحه اصلی / دهمین كنفرانس بين المللی مهندسی صنايع و سيستم ها

افزایش احتمال کار کردن سیستم با گذر از دوران عمر اولیه

نویسندگان :

هادی قلی نژاد¹ رمضان خسروی²

1- مجتمع آموزش عالی گناباد 2- مجتمع آموزش عالی گناباد

کلمات کلیدی :

قابلیت اطمینان،نرخ خرابی،نرخ شکست متغیر در طول زمان،منحنی وانی شکل،دوران عمر اولیه،توزیع ارلنگ

چکیده :

یکی از شاخص‌های مهم در ارزیابی طول عمر یک سیستم، احتمال کار کردن آن تا یک زمان مشخص یا همان قابلیت اطمینان است. احتمال کار کردن یک سیستم تابعی از احتمال کار کردن اجزای آن است. احتمال خرابی یک جزء نیز به نرخ خرابی آن بستگی دارد. اکثر پژوهش‌های در این زمینه نرخ خرابی اجزا را در طول زمان ثابت فرض می‌کنند. اما معمولاً در واقعیت بنا بر وجود عواملی نرخ خرابی اجزا ثابت نیست. یکی از حالات متداول برای نرخ خرابی متغیر در طول زمان منحنی وانی شکل است که در آن ابتدا نرخ خرابی زیاد، پس از یک روند کاهشی در یک دوره زمانی ثابت و در نهایت به صورت افزایشی است. دوران عمر اولیه که در آن نرخ خرابی اجزا ابتدا زیاد و سپس به صورت کاهشی است، می‌تواند باعث خرابی‌های اولیه و در نتیجه کاهش احتمال کار کردن اجزا شود. حذف این دوره عمر اولیه با انجام آزمایش‌هایی در یک شرایط کنترل شده قبل از شروع استفاده عملی از یک سیستم می‌تواند باعث جلوگیری از خرابی‌های اولیه و در نتیجه بهبود احتمال کارکرد سیستم شود. در این مقاله به بررسی حذف دوران عمر اولیه و تأثیر آن روی قابلیت اطمینان سیستم پرداخته می‌شود. نتایج به دست آمده نشان می‌دهد که در همه شرایط حذف دوران عمر اولیه لزوماً منجر به بهبود قابلیت اطمینان نمی‌شود و به پارامترهایی بستگی دارد که در این مقاله به تحلیل حساسیت آن‌ها و تحلیل شرایطی که حذف دوران عمر اولیه باعث بهبود قابلیت اطمینان می‌شود پرداخته می‌شود.